نوشته شده در یکشنبه نهم مهر ۱۳۹۶ساعت 23:26 توسط فرناز|

A year from now you may wish you had started today من تا همین چند وقت پیش میگفتم حالا که چی؟ سن که مهم نیست. بعدم من نسبت به سنم خیلی خوب پیش رفتم. به همه آرزوهام تا حالا رسیدم و بقیشم تو راهه. واقعیتش اینه که من برای زندگیم تا 27 سالگی برنامه داشتم. دقیقا قرار بود سر 27 ساگی پذیرش دکترا بگیرم و از ایران برم که به دست اومد. برای بعدش هیچ برنامه ای نداشتم. این شد که از وقتی پذیرش دکترا گرفتمو اومدم سوید همینطوری زندگی داره میگذره بی هیچ برنامه خاصی. حالا هم که در آستانه سی سالگی این بحران کوفتی سی سالگی اومده سراغم. خیلی شدید نیست وی اگه بهش رو بدم شدید میشه. بعضی وقتا که یهو یادش میفتم دوست دارم قبل سی سالگی بمیرم که با این واقعیت که سی سالم شد و خیلی از کارایی که دوست داشتم تو زندگیم انجام بدم رو انجام ندادم. وی خب همین الان به فردای سی سالگی فکر کردم و دیدم که فردای سی ساگی یه رویه مث بقیه روزا. زندگی بازم میره. ده سال دیگه هم چهل سالم میشه. خاک به سرم :( حلا خلاصه، در راستای روحیه دهی به خودم تصمیم گرفتم که به جای فکر کردن به این چیزا بشینم لیست تمام کارها و دست آوردهای زندگیمو بنویسم. و به خودم افتخار کنم. هرچند اون چیزایی که برام اصل بوده همه رو گذاشتم کنار و چسبیدم به کار و درسی که واقعا برام دیگه ارزشی نداره. برای همین احساس میکنم زندگیم داره میسوزه. حالا تصمی